Nedense geçenlerde aklıma Nejat Uygur geldi. Neden geldiğiyle ilgili bir fikrim olmasada.Nasıl acaba diye düşündüm kendi kendime. Bir kuşak  öyle yada böyle onunla büyüdü ve  ona güldü. Bende güldüm. Onu ilk kez Renkli televizyonda gördüğümde sanki daha bir fazla gülmüştüm.  Renkli televizyonda neden daha komik göründüğünün cevabını, yaklaşık otuz yıl sonra  arşivimdeki bu  fotoğrafını tararken, bilgisayarımın ekranında beliren yüzünde farkettim. Sen gülmesende gülüyormussun, o renkli dünyanı anlamak için sana rekli bakmak gerekirmiş be Nejat abi. Seni artık göremesekte kalbimiz seninle…

Fotoğraf yanılmıyorsam Fuji Superia Renkli Negatif

Nejat Uygur

Nejat Uygur, (d. 10 Ağustos 1927, Kilis). Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu.

Öğretmen bir annenin ve subay bir babanın üç çocuğundan ortancası olan Uygur, Kilis’li sanatçı İsmail Dümbüllü tarafından keşfedilmiş ve meşhur edilmiştir. Eğitimini Anadolu’nun çeşitli bölgelerinde tamamladı. İlkokulu Siirt, Ezine ve İntepe’de okudu ve bu dönemde tiyatroya müsamerelerle başladı. Sarıyer, Çanakkale ve Manisa’da ortaokulu tamamladıktan sonra Güzel Sanatlar Akademisi’nin Heykel Bölümü’ne girdi ama mezun olamadı.

1943 yılında Sarıyer Halkevi’nde başladığı boksla beraber spora karşı ilgisi arttı. Atletizm ve su topu yanısıra iyi bir at binicisidir.[1] 1950 yılında Necla Uygur ile hayatını birleştirdi. Tiyatroya profesyonel olarak 1949 yılında “Nejat Uygur Tiyatrosu” ile adım attı. Nejat Uygur, düşündüğü ilk mesleğin tiyatro olmadığını belirtti:
“     ”Benim düşündüğüm ilk meslek pilotluktu. Çocukluğumda pilot olacağımı düşünürdüm. Hatta hiç unutmam Manisa’da olduğumuz yıllarda, yatak çarşaflarını alıp yüksek bir yerden aşağı atlamayı planlamıştım. Tecrübe pilotu olarak önce ağabeyim atladı ve ayağını kırdı. Ağabeyim Zeki Ayhan Uygur, Amerika’da ünlü bir beyin cerrahı şimdi. Onunla gurur duyuyorum. Ağabeyim burada deniz albayıydı, ordudan ayrıldı sonra.” [2]     ”

Gençlik yıllarında Amerika’ya ulaşmak isteğiyle gemici oldu:
“     ”Benim gençliğimde herkeste Amerika’ya gitmek gibi çok yoğun bir istek vardı. Bu yüzden liman cüzdanı çıkarttım ve gemici oldum. Hiç unutmam, bir Panama şilebinde çalıştım. Gemide kimsenin canı sıkılmazdı. Onlara fıkralar anlatır, taklitler yapardım. Herkes çok gülerdi. Sonra askere gittim, orada da arkadaşlarımı çok güldürürdüm. Giderek insanların yüzünü güldürmek bende tutku oldu. Sonra da tiyatro başladı zaten.” [2]     ”

13 yıl süren Anadolu turneleri sürecinde sırasıyla Ahmet, ikiz kardeş olan Süheyl ile Süha, Kemal, Behzat adlı beş erkek çocukları dünyaya geldi. Süheyl ve Behzat babalarının deyimiyle “armut ağacının dibine düştüler” ve tiyatrocu oldular. 1998 yılında Kültür Bakanlığı’nca verilen Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.[3] Uygur, 10 Eylül 2007′de beyin damarlarında oluşan bir tıkanıklık nedeniyle vücudun sol tarafında kısmi felç geçirdi. Sağlık durumuna ilişkin yapılan basın toplantısında Uygur’un sol kolunu hareket ettiremediği, yüzünde kayma olduğu, bacağında biraz hareket olduğu, konuşmasının ise düzgün olduğu ifade edildi..[4]Oğulları Süheyl ve Behzat Uygur son açıklamalarında Nejat Uygur’un artık geçmişiyle yaşadığını söylemişlerdir.

Ödülleri

* 2007 – Altın Kelebek TV Yıldızları Yarışması “Tiyatroya Destek Yılı Özel Ödülü”
* 2006 – Kemal Sunal Kültür Sanat Ödülü “En İyi Tiyatrocu”
* 1999 – 22. Avni Dilligil Tiyatro Ödülleri “Belkıs Dilligil Onur Ödülü”

Önemli tiyatro oyunları

* Zamsalak
* Aman Özal Duymasın
* Hastane mi?Kestane mi?
* Minti Minti
* Hanedan
* Miğferine çiçek eken asker
* Cibali Karakolu
* Benim Annem Evden Neden Kaçtı
* Şeytandan 29 Gün Evvel Doğan Çocuk (Minti Minti 2)

Filmografi

* 2007 – Beyaz Melek
* 2004 – Vizontele Tuuba
* 1974 – Cafer’in Nargilesi
* 1971 – Cafer Bey İyi, Fakir Ve Kibar
* 1970 – Cafer Bey

Kaynak Özgür Ansiklopedi Vikipedi

Evini bulmak için sokakta dolanıp bulamadıktan sonra. Tarif almak için cep telefonumdan verilen numarayı aradığımda karşıma kendisi çıkmıştı. Aramızda şu dilog geçti

-Aydın bey, ben fotoğrafçı Uğur.  Evinizi bulamıyorum bir tarif verebilirmisiniz

-Balkonlara bak evlat, İstanbulun en güzel balkonu benimkisi

-Tamam teşekkür ederim

Bir şey değil, balkondan bakacağım sana

-Tamam

Gerçekten çevredeki balkonlara bakınca, içlerinden bir tanesinin diğerlerinin yanında tropikal ada gibi durduğunu farkettim. Aman tanrım balkondaki çiçekleri orta büyüklükte bir mahalle kendi arasında pay edebilirdi. Çiçeklerin arasından görünen suretine el salladım o da bana salladı, aradığımı bulmuştum…

Not: Aydın abi seninle bir duble rakı içmek için peşine düştüm…

Aydın Boysan, (17 Haziran 1921, İstanbul) Türk mimar ve gazeteci ve yazar

Öğretmen Nevreste Hanım ile muhasebeci Esat Boysan’ın oğludur. 1939 yılında Pertevniyal Lisesi’ni, 1945’te ise  İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’ni (Mimar Sinan Üniversitesi’nin Mimarlık Bölümü’nü) bitirmiştir. Mesleğini 1999’a kadar ara vermeden sürdürdü. Türkiye Mimarlar Odası’nın kurucuları arasında yer aldı; yönetim kurulu üyesi, ilk genel sekreteri ve İstanbul şube başkanı oldu. 1957-1972 yıllarında İstanbul Teknik Üniversitesi’nde ders verdi. Ulusal ve uluslararası mimarlık yarışmalarında ödüller kazandı. Kendi kitaplarını basmak için Bas Yayınları’nı kurdu (1984-1993). Aralıksız olarak on yıl Hürriyet ve üç yıl Akşam gazetelerinde köşe yazıları yazdı. Deneme yazıları ile meshur olmustur.

Biografi Kaynak Özgür Ansiklopedi Vikipedi

Öğrencin olmadan, hatta seni çok da fazla tanımadan, içimden sana Hocam demek geldi ve o gün bol bol dedim be hocam…

Başarısızlıklarla dolu bir eğitim ve öğretim hayatına sahip bünyemde, buna tam olarak ne sebep oldu bilemem, belki röportaj ortasında aniden bir sigara yakman.

Oldum olası, röportaj esnasında sigara içen insanlara özel bir saygı beslerim bir yerimde. Ve o saygıyla hemen sorarım, ben de yakabilir miyim bir tane? Mahsuru var mı? Sen en sevdiğim cevabı verdin. Yak gitsin bir de çay söyleyelim…

Şimdi oldu  dedim içimden kendi kendime. Bana verdiğin bu enerjiyle, ben de senin güzel fotoğraflarını çekerim. 2004 yılının onbirinci ayının onbirinci günü güneşte hafiften yüzünü gösterdi ve çektim de kendimce…

Yok, hayır vazgeçtim…

Sigara gibi sürekli art arda içtiğim ve en kısa zamanda bırakmazsam ciğerlerimi tüketeceğini bildiğim her bakkalda bulunan beş liralık bir meret değildi sana hocam dememin sebebi.

Büyük ihtimalle, şu an benden altı ya da yedi bin kilometre uzakta İrlanda’nın başkentinde çalışan, onu düşünerek bir bira daha açtığım ve bir hayat kurmaya çalıştığımız eşim yüzündendi.

O günün bir gün öncesi. Henüz evlenmemiş olsak da beraberdik ve bana şöyle dedi: En sevdiğim hocamdır, biz çok severiz kendisini. Kısaca benim sevdiğim de seni seviyordu, büyük ihtimalle bundandı.

Yok hocam yok bundan da değildi…

Evrendeki tüm canlılara pozitif bir şeylerden bahsedecekmiş gibi duran karizmandı, Kendi sigaranı yakarken benimkini de uzanıp yakmandı. Bir şey söylemeden önce dalıp giden gözlerinden, bulunduğumuz odaya fışkıran. Koca bir ülkenin eksikliğini hissettiği, sende ise bol olandı.

Her neyse bir şeydi işte, fakat o şey öyle bir şeydi ki…

Senin hocamlarla güldürüp çektiğim portreni Hürriyet’in beşinci sayfasında görünce, gazeteye dava açıp para istemek bile aklımdan geçmedi. Bir dönem ekmeğini yediğim, pek  hakkımı yememiş bir kurum, onlar benden daha çok seviyordur ondandır diye avutarak kendimi. Diğer fotoğraflarını da internetin sonsuzluğuna salmak istedim, tüm her yere dağılsın, yazılan yazılarla birleşsin diye. Size de çok sevdiğimden sen dedim.

Telif melif yoktur isteyen istediği gibi alır kullanır, canı isteyen benden bahseder, istemeyen de bahsetmez.

Fotoğrafları İndirin

[PicLens ile bak]

Karikatürist Erdil Yaşaroğlu

Leman dergisi kurucularından karikatürist Mehmet Çağ Çağ